των Christian Ehler, Μαρίας Σπυράκη, Λευτέρη Χριστοφόρου και Λουκά Φουρλά*
Κάποιοι χαιρέτησαν τη Διάσκεψη Κορυφής της Γλασκόβης για το Κλίμα ως επιτυχία, ενώ άλλοι τη χαρακτήρισαν ως αποτυχία. Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα, είναι ότι το αποτέλεσμά της θα καθορίσει τη θερμοκρασία του πλανήτη τα επόμενα χρόνια.
Το γεγονός ότι το σύμφωνο για το κλίμα υπογραμμίζει τον ρόλο των ορυκτών καυσίμων στην κλιματική κρίση, είναι από μόνο του πρωτοφανές. Υπάρχει, επίσης, η έκκληση για σταδιακή κατάργηση της παραγωγής ενέργειας από άνθρακα και των «αναποτελεσματικών» επιδοτήσεων για τα ορυκτά καύσιμα και αυτό σαφώς μπορεί να θεωρηθεί ως πρόοδος. Είναι πράγματι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι οι ΗΠΑ και η Κίνα δήλωσαν ότι θέλουν να ενισχύσουν τη συνεργασία μεταξύ τους για το κλίμα. Αυτές οι δύο χώρες είναι οι δύο μεγαλύτεροι παραγωγοί εκπομπών CO2 στον κόσμο.
Ο πλανήτης Γη αλλάζει και μπορούμε να περιορίσουμε αυτές τις δραστικές αλλαγές. Ωστόσο, αυτές δεν είναι οι μόνες αλλαγές που συμβαίνουν. Η διπλωματία για το κλίμα εισάγει, επίσης, αλλαγές στο παγκόσμιο-πολιτικό επίπεδο. Αγνοούμε αυτές τις αλλαγές με δική μας ευθύνη.
Πρωθυπουργοί και αρχηγοί κρατών έχουν υποσχεθεί έναν τρόπο ή ένα σχέδιο για να επιτευχθεί μια συνολική ισορροπία μεταξύ της ποσότητας άνθρακα που εκπέμπουν οι χώρες και του άνθρακα που αφαιρούν από την ατμόσφαιρα. Αυτό είναι κοινώς γνωστό ως ο Καθαρός Μηδενικός στόχος. Η ΕΕ έχει θέσει αυτόν τον Καθαρό Μηδενικό στόχο για το 2050, ενώ άλλες ήπειροι έχουν επιλέξει μεταγενέστερες ημερομηνίες.
Έτσι, η Σύνοδος Κορυφής για το Κλίμα, σε γενικές γραμμές, όρισε την κατεύθυνση για όλες τις χώρες σε όλο τον κόσμο, να απομακρυνθούν από την χρήση του άνθρακα, ως πηγή ενέργειας, έως ότου σταματήσουν να τον χρησιμοποιούν εντελώς. Και αυτό έρχεται σε μια εποχή που η τεχνολογία προχωρά με γρήγορους ρυθμούς, προαναγγέλλοντας πιθανώς μια νέα εποχή που θα τροφοδοτείται από νέες πηγές ενέργειας όπως το υδρογόνο. Για να μην αναφέρουμε και την προοπτική να γίνουν οικονομικά πιο προσιτές οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως η ηλιακή και η αιολική.
Η καινοτομία, η έρευνα, η ψηφιοποίηση και η απεξάρτηση από τον άνθρακα αποτελούν την υπόσχεση για το μέλλον μας. Ας είναι πολύ σαφές αυτό και είναι εδώ που εμείς, ως Ευρωπαίοι, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί.
Η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας, ως Ευρωπαίοι, δεν είναι απλώς να σώσουμε τον πλανήτη, αλλά και να παραμείνουμε ανταγωνιστικοί στην παγκόσμια σκηνή. Η απεξάρτηση από τον άνθρακα και η ψηφιοποίηση θα βοηθήσουν τον πλανήτη, αλλά αναδύονται επίσης ως τεράστιες αγορές.
Ο παγκόσμιος αγώνας για την κατάργηση των εκπομπών άνθρακα και την ψηφιοποίηση έχει ξεκινήσει και η Ευρώπη ήδη υστερεί. Πρέπει να δράσουμε τώρα. Το οφείλουμε στους συνανθρώπους μας.
Η βιομηχανία της ΕΕ απασχολεί περίπου 35 εκατομμύρια άτομα και αντιπροσωπεύει περίπου το 16% των οικονομιών της ΕΕ. Ένα ανταγωνιστικό βιομηχανικό περιβάλλον σημαίνει δημιουργία θέσεων εργασίας υψηλής ποιότητας.
Η Κίνα και οι ΗΠΑ είναι ξεκάθαρα οι κύριοι ανταγωνιστές μας. Η κυβέρνηση Μπάιντεν λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη την ψηφιακή και την πράσινη μετάβαση και βλέπει αυτές τις αλλαγές ως ευκαιρία για την ενίσχυση της παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας των ΗΠΑ.
Ενώ οι ΗΠΑ ρίχνουν τεράστια χρηματικά ποσά σε αυτές τις αλλαγές, η Ευρώπη συνεχίζει να τις αντιμετωπίζει ως καθαρά ρυθμιστικά ζητήματα. Η ΕΕ ζητά από τις βιομηχανίες μας να κάνουν τα αδύνατα δυνατά, ενώ οι ΗΠΑ επενδύουν άμεσα στη βιομηχανία τους.
Μόλις αυτό το καλοκαίρι η Γερουσία των ΗΠΑ πρότεινε την επένδυση 250 δισ. δολαρίων για τα επόμενα 5 χρόνια βάσει του νόμου περί καινοτομίας και ανταγωνισμού των ΗΠΑ. Αυτό περιλαμβάνει 120 δισ. δολάρια για τον νόμο Endless Frontier Act, ο οποίος επενδύει στην επιστήμη και την έρευνα. Το Build Back Better Act, ακόμα κι αν αποδυναμωθεί στο Κογκρέσο, θα είναι μια άνευ προηγουμένου επένδυση για την ανάπτυξη πράσινων και ψηφιακών λύσεων.
Ανεξάρτητα από το πόσο καλοί τελικά είναι οι νέοι κανόνες μας στην ΕΕ, όπως ο νόμος για τις ψηφιακές αγορές, ο νόμος για τις ψηφιακές υπηρεσίες και το πακέτο Fit For 55, το ρυθμιστικό μας πλαίσιο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τέτοιες επενδύσεις.
Εάν η Ευρώπη ρυθμίζει μόνο και δεν επενδύσει, θα χάσουμε στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.
Οποιοδήποτε σχέδιο για την πράσινη και ψηφιακή μετάβαση της Ευρώπης θα λειτουργήσει μόνο εάν η ευρωπαϊκή βιομηχανία αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος του σχεδίου. Είναι πολύ σημαντικό να αντιμετωπίζουμε τους πράσινους, ψηφιακούς και βιομηχανικούς στόχους επί ίσοις όροις, και ως αλληλεξαρτώμενοι. Όλοι αυτοί οι στόχοι πρέπει να μεταφραστούν σε συγκεκριμένα μέτρα για το βιομηχανικό οικοσύστημα.
Είμαστε υπέρ των πολύ φιλόδοξων στόχων, όπως οι καθαρές μηδενικές εκπομπές μέχρι το 2050. Ωστόσο, είναι επιτακτική ανάγκη να παραμείνουμε ρεαλιστές και να δώσουμε τη δυνατότητα στον κλάδο μας να αναπτύξει παγκοσμίως κορυφαία τεχνολογία οριστικής απαλλαγής από τις εκπομπές άνθρακα στην Ευρώπη. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι κανόνες μας για τι κλίμα δεν θα έχουν σαν αποτέλεσμα τη μεταφορά ορισμένων κλάδων της βιομηχανίας μας σε άλλες ηπείρους.
Οι δημόσιες δαπάνες και τα κίνητρα θα πρέπει να ευθυγραμμιστούν με τις προτεραιότητες που θέσαμε στη στρατηγική για τις βιομηχανίες μας.
Η σωτηρία του πλανήτη είναι επείγον ζήτημα, αλλά θέλουμε η ευρωπαϊκή βιομηχανία να παραμείνει και να αναπτυχθεί στην Ευρώπη. Αυτός είναι ο μόνος βέβαιος τρόπος για να εξασφαλίσουμε θέσεις εργασίας υψηλής ποιότητας για τους ανθρώπους μας και τις νέες γενιές μας. Ας μη χάσουμε αυτή την ευκαιρία.
* Οι Christian Ehler, Μαρία Σπυράκη, Λευτέρης Χριστοφόρου και Λουκάς Φουρλά, είναι ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
