Παρέμβαση του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών της Ελλάδας και Προέδρου του Eurogroup Κυριάκου Πιερρακάκη στην ανοικτή συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ για την ενοποίηση και την εποπτεία των αγορών (Market Integration and Supervision Package – MISP).
«Ευχαριστώ πολύ, Simon. Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω εκφράζοντας τα συγχαρητήριά μου προς την Ιρλανδική Προεδρία, και σε εσένα ιδιαίτερα, για τη φιλοδοξία που αντικατοπτρίζεται στη σημερινή πρόταση.
Πιστεύω ότι αυτή είναι ακριβώς η σωστή πολιτική προσέγγιση, γιατί αυτό που έχουμε σήμερα ενώπιόν μας δεν είναι μια ακόμη τεχνική συζήτηση. Είναι μια πολιτική δέσμευση.
Με το να συμφωνήσουμε σήμερα σε έναν κοινό προορισμό, και θέτοντας ως σαφή στόχο την επίτευξη συμφωνίας έως τον Οκτώβριο, δημιουργούμε την πολιτική βεβαιότητα που επιτρέπει στις τεχνικές εργασίες να ολοκληρωθούν με επιτυχία. Κάποιες φορές η πολιτική ακολουθεί την τεχνική προετοιμασία. Άλλες φορές, όμως, η τεχνική εφαρμογή επιτυγχάνει μόνο επειδή προηγείται η πολιτική.
Καθώς προετοιμαζόμουν για τη σημερινή συζήτηση, σκεφτόμουν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία που διάβασα πρόσφατα, ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της γενιάς μας, του Giuliano da Empoli.
Ήταν μια εξαιρετική διάλεξη που εκφώνησε στο Πάνθεον προς τιμήν του Jean Monnet. Ο da Empoli υπενθύμισε ότι ο Monnet δεν ξεκινούσε ποτέ με μεγάλες διακηρύξεις.
Ξεκινούσε με φαινομενικά τεχνικά ζητήματα: τον άνθρακα και τον χάλυβα, τους κοινούς κανόνες, τις πρακτικές διευθετήσεις. Για πολλούς ανθρώπους εκείνη την εποχή, αυτά έμοιαζαν με πολύ περιορισμένες, σχεδόν γραφειοκρατικές αποφάσεις. Στην πραγματικότητα, όμως, κάθε άλλο παρά αυτό ήταν.
Κάθε τεχνική συμφωνία είχε βαθιές πολιτικές συνέπειες. Καθεμία δημιουργούσε τη δική της εσωτερική δυναμική. Και κάθε επιτυχία καθιστούσε δυνατή την επόμενη.
Με την πάροδο του χρόνου, αυτές οι επιμέρους αποφάσεις μετατράπηκαν σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών τους. Αυτό είναι που ο ίδιος αποκαλεί “τη μέθοδο Monnet”. Η Ευρώπη οικοδομήθηκε όχι μόνο μέσα από το όραμα, αλλά και μέσα από πρακτικές αποφάσεις που, αθόρυβα, άλλαξαν την ιστορία.
Πιστεύω ότι η Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων (SIU) – που πιθανότατα αποτελεί τη σημαντικότερη μεταρρύθμιση που μπορεί να υλοποιήσει η γενιά μας – καθώς και η σημερινή συζήτηση και η πολιτική δέσμευση, εντάσσονται ακριβώς σε αυτή την παράδοση.
Αυτό που σήμερα μπορεί να φαίνεται διαδικαστικό, αύριο μπορεί να αποδειχθεί θεμελιώδες. Συμφωνώντας από τώρα στην πολιτική κατεύθυνση, δίνουμε στους εαυτούς μας τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις για να καταλήξουμε σε μια ουσιαστική συμφωνία έως τον Οκτώβριο.
Και μια τελευταία σκέψη.
Ο da Empoli έκλεισε τη διάλεξή του με μια ιδέα που πραγματικά μου έχει μείνει. Είπε ότι η γενιά μας πρέπει να σταματήσει να περιμένει την εμφάνιση ενός ακόμη Jean Monnet. Αντί γι’ αυτό, θα πρέπει να επιδιώξουμε να γίνουμε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί “ένας συλλογικός Monnet”.
Νομίζω ότι αυτή είναι ακριβώς η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας. Διότι οι προκλήσεις της Ευρώπης είναι υπερβολικά μεγάλες για να τις αντιμετωπίσει ένας και μόνο οραματιστής. Απαιτούν από όλους μας, συλλογικά, να συνδυάσουμε την πολιτική φιλοδοξία με την τεχνική αρτιότητα, το όραμα με την υλοποίηση, την εθνική ευθύνη με μια πραγματικά ευρωπαϊκή οπτική, όπως πολύ εύστοχα περιέγραψαν πριν από εμένα η Maria-Louise και η Christine.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο χαιρετίζω τόσο θερμά τη φιλοδοξία της Ιρλανδικής Προεδρίας.
Η Ελλάδα στηρίζει πλήρως αυτή την πολιτική προσέγγιση. Προσβλέπω στη συνεργασία με όλους τους συναδέλφους, ώστε να μετατρέψουμε τη σημερινή δέσμευση σε μια συμφωνία που θα έχουμε επιτύχει έως τον Οκτώβριο.
Σας ευχαριστώ».
