«έχουμε δεσμευθεί ως χώρα, στο πρόσφατα ανανεωμένο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα, να μειώσουμε τους ρύπους πάνω από 50% μέχρι το 2030, σε σχέση με το 2005, καθώς επίσης το 2030 το 30% των οχημάτων να είναι ηλεκτρικά.»
Αναλυτικά η Ομιλία της Γ.Γ. Ενέργειας και Ορυκτών Πρώτων Υλών, Αλεξάνδρας Σδούκου, στο Athens Energy Dialogues (Grand Hyatt Athens, 23.01.2020)
Αλεξάνδρα Σδούκου:
Εξομολογούμαι ότι κάθε πρωί που μπαίνω στο αυτοκίνητό μου για να πάω στο Υπουργείο και το βράδυ που επιστρέφω… «βασανίζομαι» με το projet «ηλεκτροκίνηση».
Πιστεύω πολύ στις αναπτυξιακές ευκαιρίες που μπορεί να ξεκλειδώσει αυτός ο τομέας, επενδύοντας στην καινοτομία του κλίματος.
Πέρα από τα προφανή περιβαλλοντικά οφέλη.
Και λέω βασανίζομαι, γιατί πρέπει να βιαστούμε να σχεδιάσουμε τις αναγκαίες πολιτικές, χωρίς να χάσουμε χρόνο στο σχεδιασμό, ώστε να αποκτήσει μία δυναμική η ανάπτυξη της αγοράς γύρω από την ηλεκτροκίνηση. Να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος.
Ο Αμερικανός οικονομολόγος Jeremy Rifkin έχει δηλώσει ότι οι βιομηχανικές επαναστάσεις συνέβαιναν πάντα όταν σημειώνονταν ταυτόχρονη τεχνολογική πρόοδος στους τομείς της ενέργειας, της επικοινωνίας και των μεταφορών.
Και σήμερα ζούμε μπρος στην πρόκληση της 4ης βιομηχανικής επανάστασης γιατί έχουμε αυτό το 3πτυχο:
Στην Ενέργεια: η εμφάνιση νέων τεχνολογιών για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την ενεργειακή απόδοση και την αποθήκευση,
Στην Επικοινωνία: η υπερ-συνδεσιμότητα των συσκευών μας και η δυνατότητα παραγωγής και ανάλυσης «μεγάλων δεδομένων».
Και όταν πρόκειται για τη μεταφορά, η εμφάνιση της ηλεκτροκινητικότητας και άλλων εναλλακτικών καυσίμων.
Ας ξεκινήσουμε με την παραδοχή πως η Ελλάδα είναι πίσω στον τομέα της ηλεκτροκίνησης. Δεν το κατακρίνω με σχεδόν 10 χρόνια κρίσης.
Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα πίνακα της Eurostat που μας δίνει πρώτους «στην αδυναμία των νοικοκυριών να πληρώνουν έγκαιρα τους λογαριασμούς τους».
Όταν λοιπόν το 35% δυσκολεύεται να πληρώσει, ποιος Έλληνας θα σκεφθεί να στραφεί στην αγορά οχήματος μειωμένων ρύπων;
Οι καταναλωτές θα φτάσουν στην αγορά ενός ηλεκτρικού αυτοκινήτου μόνο εάν μπορούν να το αγοράσουν σε λογική τιμή και εάν υπάρχουν αρκετές και προσβάσιμες υποδομές φόρτισης που να επιτρέπουν την κυκλοφορία των οχημάτων.
Βέβαια, δεν είμαστε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία παρατηρείται χαμηλή διείσδυση ΗΟ.
Η Ελλάδα μαζί με τις περισσότερες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες επιδεικνύουν πολύ αργή ανάπτυξη της ηλεκτροκίνησης.
Όπως βλέπουμε στα δύο διαγράμματα από το Ευρωπαϊκό παρατηρητήριο εναλλακτικών καυσίμων, ενώ σε επίπεδο ΕΕ τα οχήματα εναλλακτικών καυσίμων αυξάνουν κατακόρυφα σε αριθμό – με τα αμιγώς ηλεκτρικά και plug–in υβριδικά να φτάνουν σχεδόν τις 400 χιλιάδες συνολικά την περασμένη χρονιά, στη χώρα μας, όταν μιλάμε για εναλλακτικά καύσιμα περιοριζόμαστε στο LPG, ενώ οι αριθμοί των ηλεκτρικών οχημάτων είναι τόσο μικροί που δε φαίνονται καν στο διάγραμμα.
Όμως, η παρούσα κυβέρνηση θέλει να το αλλάξει αυτό.
Και πιστεύουμε πως μπορούμε να το πετύχουμε.
Ήδη βλέπουμε να αλλάζει το τοπίο.
Νομίζω ο καθένας σας το διαπιστώνει όταν ανοίγει την εφημερίδα και βλέπει πολύ συχνά πια και κάποια είδηση που αφορά σε νέα για την ηλεκτροκίνηση.
Σήμερα διάβαζα πως το αγγλικό κράτος επενδύει αρκετά εκατομμύρια λίρες για να χρηματοδοτήσει δημόσιες υποδομές φόρτισης σε αστικές περιοχές.
Με έκπληξη και ενδιαφέρον επίσης διάβασα πως στη Βουλγαρία θα κατασκευαστούν ηλεκτρικά λεωφορεία μετά από συμφωνία του γειτονικού μας κράτους με κινεζικές εταιρίες.
Οι ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες πιέζουν τις κυβερνήσεις να παρέχουν μεγαλύτερες εκπτώσεις και φορολογικά κίνητρα για την μεγαλύτερη διείσδυση των ηλεκτροκίνητων.
Είναι ο στόχος όλων των μεγάλων πόλεων σε όλο τον κόσμο να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και της συμφόρησης στα αστικά κέντρα.
Για αυτό και η μία μετά την άλλη στοχεύουν να σταματήσουν την πώληση νέων οχημάτων με ορυκτά καύσιμα έως το 2040.
Όλες αυτές οι ατελείωτες αναφορές σε χώρες, βιομηχανίες αυτοκινήτων και επιχειρήσεις ανά τον κόσμο δείχνουν ότι δεν συζητάμε περί ενός ηλεκτρικού ονείρου, αλλά μιας ηλεκτρικής πραγματικότητας.
Πρέπει επομένως να φέρουμε κι εμείς την ηλεκτροκίνηση στις ελληνικές πόλεις και στους ελληνικούς δρόμους.
Δουλεύουμε εντατικά για να παρουσιάσουμε ένα ολιστικό σχέδιο προώθησης της ηλεκτροκίνησης.
Η Επιτροπή που έχει δημιουργηθεί για το σκοπό αυτό, σε συνεργασία με τα συναρμόδια Υπουργεία και με ειδικούς εμπειρογνώμονες μελετά όλα τα πιθανά μέτρα και κίνητρα, στα πρότυπα χωρών που αποτελούν παράδειγμα όσον αφορά την ανάπτυξη της ηλεκτροκίνησης
Όπως είναι η Ολλανδία, η Νορβηγία, η Γερμανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο.
Αλλά για να μην πάμε τόσο μακριά, καθώς κάποιος μπορεί να σχολιάσει ότι οι χώρες αυτές έχουν πολύ υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε σχέση με την Ελλάδα.Ας μείνουμε στη γειτονιά μας, και αναφέρω σαν παράδειγμα την Πορτογαλία, μια μεσογειακή χώρα που χτυπήθηκε και αυτή σκληρά από την κρίση.
Παρόλα αυτά, παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη αύξηση των ΗΟ στους δρόμους της, με το ποσοστό τους να ξεπερνάει πλέον το 5% επί του συνόλου των πωλήσεων οχημάτων.
Κοινός παρονομαστής σε όλες αυτές τις (δυτικο– και βορειο– ευρωπαϊκές κυρίως) χώρες που ανέφερα, όπως φαίνεται και στο χάρτη αυτό που έχει δημιουργήσει η Ένωση Ευρωπαίων Κατασκευαστών Αυτοκινήτων, είναι η ύπαρξη κινήτρων για την προώθηση της ηλεκτροκίνησης καθώς και ενός ολοκληρωμένου ρυθμιστικού πλαισίου της νέας αυτής αγοράς.
Γυρνώντας τώρα στην Ελλάδα, και για να γίνω πιο συγκεκριμένη στο τι μέτρα μελετάμε:
Δημιουργούμε μια βεντάλια πιθανών μέτρων με βάση τις βέλτιστες πρακτικές από χώρες του εξωτερικού, για το καθένα από τα οποία στη συνέχεια εξετάζουμε αν ανταποκρίνεται στα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας, με σκοπό να καταλήξουμε σε μια χρυσή λίστα κινήτρων και άλλων πρωτοβουλιών.
Βλέπετε ενδεικτικά στις διαφάνειες, τους άξονες στους οποίους θα πρέπει να κινηθεί το Σχέδιο για την Ηλεκτροκίνηση.
Αυτοί χωρίζονται:
Να αναφέρω εδώ, πως στα πλαίσια της δουλειάς μας, κύριο μέλημά μας είναι ο νέος αυτός τομέας της ηλεκτροκίνησης – καθώς θα αναπτύσσεται και στη χώρα μας – να δημιουργήσει προστιθέμενη αξία σε ελληνικές επιχειρήσεις μέσω ελληνικού R&D.
Να δούμε να αναπτύσσονται τεχνολογικές λύσεις από ελληνικές start–ups.
Και ήδη βλέπουμε τα πρώτα δειλά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση:
Για παράδειγμα, ξέρω πως βρίσκεται σε στάδιο ανάπτυξης ελληνικός φορτιστής ΗΟ
Είμαι επίσης χαρούμενη γιατί στο πρόσφατο Go4Green hachathon που διοργανώθηκε για πρώτη φορά από το Υπουργείο Περιβάλλοντος & Ενέργειας, η πρώτη νικήτρια ομάδαανέπτυξε μια λύση σχετική με τη διαχείριση υπηρεσιών επαναφόρτισης ΗΟ, ενώ ακόμα μια ομάδα που αναδείχθηκε στην πρώτη πεντάδα ασχολήθηκε με το θέμα της ηλεκτροκίνησης.(Αφορούσε σε σύστημα διαχείρισης σταθμών φόρτισης για μεγιστοποίηση της χρήσης τους).
Και θέλω εδώ να προτρέψω όλους όσους το σκέφτονται και μπορούν να το κάνουν, νατολμήσουν, να επενδύσουν στην ηλεκτροκίνηση, στις βιώσιμες μετακινήσεις και γενικότερα στην πράσινη ενέργεια.
Να πω κλείνοντας, πως εμείς σύντομα, μέσα στους επόμενους μήνες, έχουμε δεσμευθεί να παρουσιάσουμε το Σχέδιο προώθησης της ηλεκτροκίνησης.
Δεν είναι εύκολη η άσκηση.
Θα ήταν σίγουρα πιο εύκολη αν είχαμε άμεσα διαθέσιμο κάποιο μεγάλο κονδύλι για αυτό το σκοπό.
Πάντως, έχουμε δεσμευθεί ως χώρα, στο πρόσφατα ανανεωμένο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα, να μειώσουμε τους ρύπους πάνω από 50% μέχρι το 2030, σε σχέση με το 2005, καθώς επίσης το 2030 το 30% των οχημάτων να είναι ηλεκτρικά.
Είναι μια πρόκληση όμως, οι επιχειρήσεις, ο ακαδημαϊκός κόσμος και η κυβέρνηση μπορούν να συνεργαστούν από κοινού για ένα βιώσιμο μέλλον.
Έχουμε/Έχετε το σημαντικό καθήκον να δημιουργήσουμε έξυπνες και καθαρές λύσεις μεταφοράς για το αύριο.
Χρειαζόμαστε ονειροπόλους, οραματιστές και επενδυτές για να κάνουμε τα δύσκολα εφικτά!
